Pro-ana is de naam van een beweging die stelt dat anorexia nervosa en andere eetstoornissen geen stoornis, maar een levensstijl zijn. Hiermee wordt stelling genomen tegen de medische wetenschap die anorexia als een potentieel dodelijke psychische aandoening beschouwt. Pro-ana is afkomstig van het Engelse “Professional Anorectic” (al spreken sommige bronnen dit tegen en beweren ze dat ‘pro’ ook gewoon pro betekent) . Er bestaat ook een beweging voor boulimiepatiënten onder de naam pro-mia.
Ontstaan
Aanhangers van de beweging Pro-ana streven ernaar om op radicale wijze te voldoen aan hun slankheidsideaal, een positief zelfbeeld te ontwikkelen en de macht over het eigen lichaam te verkrijgen. Pro-ana is een aantal jaren erg actief geweest op het internet, leek op een gegeven moment terrein te verliezen door het verbod op pro-ana sites in de Verenigde Staten, maar het kent nu een ongeziene heropleving. [bron?]
Pro-ana-websites bevatten doorgaans webfora, geven tips over afvallen en mogelijkheden om het ideale gewicht te berekenen (waarbij de gebruikte waarden vaak lager liggen dan medisch geaccepteerde normen). In de Verenigde Staten hebben enige pro-ana-aanhangers protestdemonstraties gehouden tegen de consumptiemaatschappij, met name de overmatige consumptie van voedsel.
Critici[bron?] wijzen erop dat de websites van de pro-ana-beweging levensgevaarlijk zijn voor de toch al labiele doelgroep en dat het ontkennen van de aandoening in wezen een langzame vorm van zelfmoord is.
Gradaties
Er zijn verschillende gradaties van pro-ana:
-
Er is een extremere vorm die pro-ana als een religie[bron?] of echt een levenskeuze benadert. Vaak ligt de leeftijd van aanhangers hier zeer laag, rond de 13 jaar[bron?].
- Een andere vorm is minder extreem en gaat er eerder vanuit dat een eetstoornis wel degelijk een ziekte is maar dat zij er nog niet klaar voor zijn om te genezen. Ze moedigen herstel wel aan, maar zullen niemand dwingen.
bron: wikipedia
Ze noemt zichzelf Princesse. Ze is veertien jaar en al jaren bezig met afvallen. Sinds een paar weken is ze pro-ana. «Niet echt heel streng,» vertelt ze per e-mail, «want heel af en toe, als ik me goed voel, eet ik wel ’s middags en ’s avonds. Maar over het algemeen houd ik me goed aan het niet eten, en drink ik heel veel water. En als ik thuis toch verplicht word om te eten, kots ik het daarna gewoon uit.» Dit verhaal klinkt bekend.
Om de zo veel tijd duikt het onderwerp eetstoornis weer op in de media en horen we over jonge meisjes die zichzelf onderwerpen aan een streng en onverantwoord vermageringsregiem. Of over beroemdheden die opgenomen worden in een eetstoornissenkliniek (Mary-Kate Olsen) of zelfs overlijden aan de levensgevaarlijke gevolgen (het Mexicaanse fotomodel Ana Carolina Reston overleed afgelopen november, 21 jaar oud, 40 kilo licht. Wat nieuw is, is de naam. De medische term anorexia nervosa is tijdens de jongste mediahype vervangen door ‘pro-ana’, een snelle hippe benaming, afgeleid van professional anorectic, die aansluit bij de wereld van weblogs en internetforums.
Want daar speelt het leven van de jonge, extreem lijnende vrouwen en meisjes zich tegenwoordig af. Overgewaaid uit de Verenigde Staten, zijn er nu in Nederland inmiddels talloze websites en blogs waarop pro-ana wordt gepresenteerd als een lifestyle. Streefgewichten van 40 kilo of minder zijn geen uitzondering. Er worden afvalwedstrijden georganiseerd en tips uitgewisseld om dun, dunner, dunst te worden – van hoe je moet kotsen tot hoe je je ouders voor de gek houdt over je eetgedrag. Bovendien staan de sites bol van de foto’s van broodmagere celebs als Nicole Richie, ter ‘thinspiration’. «Want wie wil er nu niet uitzien als de modellen in de bladen of de sterren op tv?,» mailt Princesse. «En het werkt écht. Door de steun van andere pro-ana’s ben ik door de moeilijkste periode van het afvallen heen.» Die steun wordt kracht bijgezet door termen als ‘Ana toelaten’ en ‘Ana niet verraden’.
Want Ana is geen ziekte, maar een opperwezen dat op sites door middel van een preekachtig epistel voorschrijft aan welke regels en geboden haar volgelingen zich moeten houden. Ook als het hongergevoel zo ondraaglijk is, zal Ana er voor ze zijn en zorgen dat ze niet in de verleiding komen. Ana belooft dat als ze hun best doen, ze net zo mooi en mager worden als zij. Die verering vertoont sekteachtige trekjes. Er zijn zelfs Ana armbanden, gemaakt van bloedrode kraaltjes, om elkaar ook in real life te kunnen herkennen. Anorexia als levensovertuiging is in de geschiedenis van de eetstoornissen nog niet eerder voorgekomen . Hooguit in de Middeleeuwen, toen de zogeheten vastenheiligen het om religieuze redenen presteerden om jarenlang in leven te blijven op hosties. Wat is er aan de hand? En hoe gevaarlijk zijn die websites?
EINDELIJK BEGRIP
Kiki (20) ging op haar veertiende voor het eerst lijnen. «Ik was dikker dan mijn vriendinnen en dacht dat jongens mij zo nooit leuk zouden vinden. Een jaar later ontdekte ik pro-ana-sites en vanaf dat moment ben ik heel bewust pro-ana gaan leven, ongeveer een jaar lang, tot ik mijn streefgewicht van 55 kilo had bereikt. Met behulp van een diëtiste ben ik toen op een gezonde manier op dat gewicht gebleven. Drie jaar geleden kreeg ik echter een whiplash en kon niet meer sporten. Ik werd weer dikker en dat was echt de hel voor me. Ik ben nu sinds vier maanden weer pro-ana en voel me er goed bij.» Kiki is geen standaard pro-ana, zegt ze, omdat ze aan een aantal trends niet meedoet. «Het is normaal om dagen achter elkaar helemaal niet te eten, een paar keer per dag over te geven en laxeermiddelen te gebruiken. Ik eet elke dag wel een beetje, geef alleen over na een vreetbui, en gebruik nooit laxeermiddelen; die vind ik veel te gevaarlijk en bovendien zijn ze verslavend.» Maar een ziekte, dat is pro-ana zeker niet volgens Kiki. «Ik heb misschien een beetje een verstoord beeld van de realiteit, maar ik heb er wel bewust voor gekozen dat snel afvallen voor mij belangrijker is dan gezond leven. Ik denk dat de meeste pro-ana’s die afweging wel maken. Er zijn heel veel meisjes die een beetje overgewicht op die manier willen kwijtraken.
Maar ik ken er ook die 30 kilo willen wegen en zelfs als hun haar en tanden uitvallen, en hun men struatie is gestopt, nog niet inzien dat ze ongezond bezig zijn. Dat zijn voor mij gewoon anorexiapatiënten, en geen geen pro-ana’s. Pro-ana’s zijn realistisch over hun streefgewicht en stoppen op tijd.» Ook voor Princesse is er een duidelijk verschil tussen pro-ana en anorexia nervosa. «Ik geloof zeker dat die ziekte bestaat, al zullen veel pro-ana’s dat niet met me eens zijn. Als je het lijnen niet meer onder controle hebt en geen grens meer ziet, dan ben je naar mijn mening echt ziek.» Princesse kent haar grenzen, zegt ze. «Mijn streefgewicht lag eerst op 50 kilo, inmiddels op 47. Maar veel verder ga ik niet, want ik besef heel goed dat je onder de 45 echt een probleem hebt. Ik zal het best moeilijk vinden als ik op het punt kom dat ik moet stoppen, maar dat is een probleem voor later. Nu raak ik er nog elke dag dat ik weer niets of amper heb gegeten, meer van overtuigd dat dit is wat ik wil.
Door pro-ana te zijn kan ik tonen dat ik karakter heb en goed ben in iets. Elke keer als ik iemand zie eten, denk ik: ik ben veel beter dan jij.» Carmen Netten, therapeut bij de stichting Human Concern (centrum voor eetstoornissen), denkt er anders over. Voor haar is het fenomeen pro-ana niet meer dan een vervangende term voor de ontkenningsfase van een eetstoornis. «In beide gevallen gaat het immers om meis jes die obsessief bezig zijn met hun gewicht, met een extreem negatieve innerlijke stem die ervoor zorgt dat ze zich houden hun zelfbedachte strenge afvalregels. Het enige verschil is dat die innerlijke stem nu een naam heeft, Ana, en ze met de komst van internet een plek hebben gekregen om er met elkaar over te praten. Voor die tijd raakte je in een isolement als je een eetstoornis had, want bij ‘normale’ mensen kun je niet terecht. Die geven alleen maar goede adviezen om ermee te stoppen en daar zitten deze meisjes niet op te wachten. Zolang ze de winst van hun eetgedrag plukken – de complimentjes, de positieve gevoelens – willen ze dat nog helemaal niet loslaten.
Daarom schuift dat streefgewicht ook zo vaak op. Op een gegeven moment lopen ze vast omdat de nadelen zwaarder gaan wegen. Bijvoorbeeld doordat andere mensen zich er steeds meer mee gaan bemoeien, ze lichamelijke klachten krijgen, concentratieproblemen op school, en het maken van sociale afspraken steeds lastiger wordt – ze kunnen immers niet meer gezellig uiteten. Langzaam gaat het doordringen dat het helemaal geen vrije keuze meer is en dat ze hulp nodig hebben.»
In plaats van in een isolement, dat op den duur misschien tot een kreet om hulp leidt, komen pro-ana’s op internet terecht in een warm bad van begrip. Carla (21), die vanaf haar zeventiende worstelt met anorexia, kan zich de opluchting nog herinneren. Om ziek te worden heeft ze geen pro-ana-site nodig gehad. «Ik at weinig, sportte overmatig, gebruikte dagelijks een overdosis aan dieetpreparaten en laxeermiddelen, alleen maar om me ‘leeg’ te voelen. Ik wilde onzichtbaar worden, want ik was het niet waard dat ik ruimte innam.» Carla las alle artikelen en websites over diëten en afvallen, maar vond nooit de steun van mensen ‘als zij’, mensen met een geheim. «Ook op reguliere lotgenotenforums schreef ik nooit mee, want ik was niet een van hen, vond ik. Op een gegeven moment kwam daar wel het onderwerp pro-ana aan de orde en ben ik stiekem op zoek gegaan naar die sites. Eindelijk, hier stond het zwart op wit! Dé tips om nog beter te worden in waar ik mee bezig was. Eindelijk informatie over hoe ik moest overgeven, want dat lukte nooit goed. En eindelijk mensen die mij begrepen en die mij wisten te vertellen hoe ik onder dat etentje uit kon komen.»
VERBIEDEN OF NIET?
De tips, de trucs, en het stimuleren om door te gaan met lijnen, waren in 2001 in de VS redenen om de sites te verbieden. Providers haalden ze massaal uit de lucht. Vervolgens doken ze elders weer op, of verdwenen ze underground. In Nederland gaan we nog niet zo ver. Oud minister van VWS Hoogervorst heeft wel aan de providers gevraagd hun verantwoordelijkheid te nemen en disclaimers (waarschuwingsteksten) te plaatsen. Provider Op.punt.nl, waarbij veel pro ana-weblogs zijn aangesloten, heeft hier gevolg aan gegeven, maar haalt sites niet uit de lucht, juist om het probleem niet te verplaatsen. Carmen Netten van Human Concern denkt bovendien dat het bestaan van de sites ook een positieve kant kan hebben. «Ten eerste omdat het isolement waar meisjes voorheen in zaten wordt doorbroken. Ten tweede omdat het ogen kan openen. Er vindt namelijk steeds meer discussie plaats op die sites, doordat zo geheten anti-ana’s, maar ook hulpverleners, zich ermee bemoeien.
Eetstoornissen zitten nog altijd in de taboesfeer. Als de achtergronden meer bekend raken bij ouders en vrienden, en het onderwerp bespreekbaar wordt, dan kunnen meisjes eerder in hun eigen omgeving terecht.» Zo duurde het feest der herkenning op de pro-ana-sites voor Carla eigenlijk ook maar heel kort, geeft ze toe. «Toen ik de foto’s bekeek op sommige sites schrok ik enorm. Het waren uitgemergelde lichamen waar ik nog dagen door van slag was. Dunner worden had ik steeds geassocieerd met mooier en geliefder wor den. Maar deze vrouwen waren eng! Ook begon er bij het lezen van de gepredikte tips een gezond stemmetje in mijn achterhoofd mee te murmelen: dat sommige tips toch echt onzin waren, soms zelfs belachelijk. Ik ging mezelf afvragen of het feit dat ik rondsnuffelde op die sites misschien wel betekende dat het met mij minder goed ging dan ik wilde toegeven.
Ik ben er voorzichtig met mijn vriend over gaan praten en realiseerde me dat ik beter voor mezelf moest gaan zorgen. De pro-ana sites hebben mijn ogen geopend, en ik heb professionele hulp gezocht om daadwerkelijk de anorexia los te kunnen laten.»
Dat er ook een donkere kant aan het verhaal zit ontkent Netten niet. «Meisjes die ‘op de wip’ zitten, kunnen verder naar beneden gehaald worden als ze op een pro-ana-site terechtkomen, en het kan slapende honden wakker maken. Maar dat gebeurt net zo goed door preventiewerk en voorlichting. Ik denk dan ook dat de hele mediahype een beetje overdreven is. Ik ben blij met de aandacht voor eetstoornissen, maar de aandacht is te eenzijdig gericht op de excessen en daardoor ontstaat er een scheef beeld. Natuurlijk komen door deze sites mensen in de gevarenzone terecht, maar het gaat om een relatief kleine groep als je kijkt hoeveel mensen rondlopen met een levensbedreigende eetstoornis die je niet ziet aan de buitenkant omdat ze niet extreem dun zijn.
Als je boulimia hebt, zie je er normaal uit, maar als je vijftien keer kotst op een dag kun je kaliumtekort krijgen en uiteindelijk een hartstilstand.» Kiki maakt zich, ondanks dat ze zelf pro-ana is, wel degelijk ernstige zorgen over de invloed van sommige sites. «Er zijn sites die hun leden verplichten om heel extreme dingen te doen. Drugs als cocaïne, heroïne of xtc gebruiken bijvoor beeld, om het hongergevoel weg te nemen. Of messen en vorken in de keel ste ken om het overgeven op te wekken. Als ze dat weigeren, worden ze uitgescholden of krijgen ze een ip-block. De meeste meisjes doen dus maar wat hen wordt opgedragen, uit angst geen steun meer te krijgen of omdat ze denken anders geen echte pro-ana te zijn. Bovendien zijn die sites vaak zeer onrealistisch. Er wordt bijvoorbeeld ergens gezegd dat het niet erg is als je menstruatie wegblijft, omdat het toch alleen maar lastig is.
Over de vreselijke gevolgen, alleen al onvruchtbaarheid, wordt gezwegen. Op ditzelfde forum hebben zelfs zelfmoord aankondigingen gestaan. Ik heb geprobeerd met de beheerster ervan te praten, maar ze is niet voor rede vatbaar.» Kiki is enige tijd geleden samen met andere pro-ana’s de strijd aangegaan tegen al te extreme sites. Dat doet ze door mensen op te roepen te klagen bij de providers, in de hoop dat die grenzen gaan stellen. «Want ze zijn echt te gevaarlijk. Er zijn mensen die op de forums gaan schelden tegen pro-ana’s zelf, maar dat heeft geen zin. Ze worden er opstandig van en zo wordt het probleem alleen maar groter,» waarschuwt Kiki. «Als je ze echter op een redelijke manier benadert, dan wi willen ze best naar je luisteren.»
bron: www.humanconcern.nl – marie claire – nederland
Anorexia is een levensstijl en geen mentale aandoening. Dat beweren tenminste de drie jonge mensen die de belangrijkste protagonisten zijn in deze human interest documentaire ‘dying to be anorexic’. Zij maken deel uit van de pro-ana underground en hebben een afkeer vam de term ‘eetstoornissen’. Zichzelf creatief uithongeren is volgens hen een levensstijl en geen problematische knipperlichtrelatie met voedsel.
Deze documentaire werpt een schril licht op het ondergrondse netwerk van pro-ana websites die een uitgemergeld lichaam tot de cultstatus hebben verheven. Hij zoomt ook in op de extreme levenswijze van mensen met een eetstoornis en op de beweegredenen van jonge mensen die ervoor kiezen om op die manier te leven. (1ste filmpje uit een reeks van 12, allen terug te vinden op you tube bij het intikken van bovenstaande titel)
Regina Lewis is een Amerikaanse TV-presentatrice en internet-trendexperte. Zij kwam tot de vaststelling dat 75% van de adolescente meisjes gezondheidsinformatie opzoekt via het internet. De helft van deze zoekacties focust op afslankmethodes, bijna één kwart is een poging om meer over eetstoornissen te weten te komen. Momenteel levert de term ‘anorectisch’ 2 miljoen google resultaten op. Via google zijn bovendien zo’n 25.000 afbeeldingen te vinden die betrekking hebben op anorexia.
Je krijgt geen eetstoonis door het bezoeken van een website, laat dat duidelijk zijn. Maar wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat 96% van de eetstoornispatiënten dergelijke sites bezocht, wat hun ziekteverloop zeker niet ten goede komt. De vraag is evenwel of dit soort websites geen nefast omslagpunt kunnen betekenen voor meisjes die in eerste instantie alleen maar wat wilden afslanken. Regina voelde twee pro-anameisjes aan de tand
Websites verheerlijken anorexia
Op het internet groeit het aantal pro-anorexiawebsites. De trend waaide vanuit Amerika over naar Europa. Ook in Nederland en in België duiken nu dergelijke websites op.
Het NRC Handelsblad maakt bekend dat via een eenvoudige zoekmachine honderden Nederlandstalige, zogenaamde, ‘pro-ana’-sites te vinden zijn. Een kort gelijkaardig onderzoek leert dat er ook dergelijke websites van Belgische makelij zijn. Daarop getuigen Belgische meisjes over hun strijd tegen de weegschaal. “Anorexia is geen ziekte, het is een levensstijl”, lees je meer dan eens.
Op de sites moedigen meisjes mekaar aan om zo weinig mogelijk te eten. Ze verheerlijken magere rolmodellen als Keira Knightley, Victoria Beckham of Calista Flockhart, geven tips over hoe je snel kunt afvallen – drink na elke hap een slok water – en hoe je mensen kunt misleiden – braak onder de douche zodat je ouders je niet horen. Ze houden dagboeken bij over wat ze eten en wegen en houden wedstrijden om ter dunst. “In één week van 58.6 kg naar 56.5. Gaat al lekker!”, schrijft Annagirl op haar weblog. Zoals haar zijn er duizenden meisjes die leven volgens het ‘thinspiration’-principe.
Chloe op haar weblog: “Mijn lichaam, geërfd van mijn ouders, is niet dat van mijn geest. Het is wat de natuur mij gegeven heeft. En ik, ik vervloek die natuur. Het is mijn lichaam… ik heb het recht ermee te doen wat ik wil.” Er staat een foto bij. Een meisje van, naar schatting, veertien. “Ik wil zo een meisje worden”, klinkt het bij Yasmine. “Ik hou van de hoekigheid van het gebeente, en ik wil dat aan iedereen laten zien! Ik weeg op dit moment 45 kg en ben bijna 1,60 m groot. Ik zou tegen december 40 kg willen wegen… wil je me helpen?” Drie meisjes hebben al gereageerd en haar hun mailadres opgegeven. De meisjes motiveren elkaar met teksten als “hunger hurts, but starving works”.
Hoeveel meisjes er regelmatig op surfen is nog niet duidelijk maar dat de websites gevaarlijk zijn staat als een paal boven water. Amerikaans onderzoek wees uit dat van de meisjes met eetproblemen, degene die deze weblogs bezoeken vaker in ziekenhuizen terechtkomen. In Amerika zijn de sites intussen al verboden. Sommigen verdwijnen, andere duiken op. Ook in België.
(Bron: De Morgen – 4 september 2006)
Meisjes promoten anorexia via internet
,,Ik hou van de hoekigheid van het gebeente en wil tegen december 40 kg wegen. Ik wil pro-ana worden”, schrijft een jong meisje op haar internetdagboek. Pro-ana is een beweging die anorexia nervosa niet als een ziekte ziet, maar als een levensstijl. Aanvankelijk kwam het vooral in Amerika voor, maar nu bestaan ook Nederlandstalige pro-ana-websites.
Ze houden een afval-dagboek bij. Ze vertellen hoeveel liter water ze drinken, wat ze op een dag eten en hoe ze zich daarbij voelen. Foto’s van dikke mensen worden getoond om elkaar in het afvallen aan te moedigen. Slanke popsterren met anorexia nervosa, zoals Nicole Richie en Lindsay Lohan, worden dan weer de hemel ingeprezen. ,,Ik zit op het niveau van Nicole en als zij het kan, kan ik het ook. Geen twijfel mogelijk.” Zo schrijft Yasmine op één van de weblogs waar de zelfverklaarde ‘ana angels’ elkaar virtueel ontmoeten. Ook de zogenaamde ‘thinspiration’ moet een handje helpen. Dat zijn foto’s waarop hele magere meisjes te zien zijn, als een soort inspiratie om net als hen te worden. ,,Het is logisch dat meisjes met anorexia midden in hun ziekte steun bij elkaar zoeken. Ze zoeken een houvast in de obsessie om ‘zo mager mogelijk te zijn’ en zoeken op het internet andere meisjes die hen hierin bevestigen”, zegt Ann Vandeputte. Zij is klinisch psychologe en behandelt elke dag vrouwen en meisjes met eetstoornissen. ,,Ze willen de andere ’stem’ nog niet horen.”
Moeilijk op te lossen
Hoeveel meisjes er op zo’n sites terecht komen of zelf een internetdagboek bijhouden, is moeilijk te bepalen. ,,We weten niet eens hoeveel meisjes precies anorexia hebben”, zegt Myriam Vervaet, staflid op de dienst psychiatrie van de Universiteit Gent. Maar gevaarlijk zijn ze wel. Uit Amerikaans onderzoek van de Universiteit van Stanford blijkt dat meisjes die zo’n sites bezoeken drie keer vaker in het ziekenhuis belanden dan meisjes met eetproblemen die niet op de sites surfen. De pro-ana-webstekjes verbieden is moeilijk. Leo Neels, professor Mediarecht aan de Katholieke Universiteit Leuven en de Universiteit Antwerpen heeft een verklaring: ,,Als het om een buitenlandse site gaat, dan kan geen enkel ministerie daar veel aan doen. Je kan enkel vriendelijk aan bijvoorbeeld Amerika vragen of ze de site willen sluiten. En zelfs als het om bijvoorbeeld een internetdagboek gaat van een Belgisch meisje, kan je er nog niet veel aan doen. Dan wordt er geschermd met de vrijheid van meningsuiting. Die pro-ana-weblogs bevatten wel hele domme en lompe meningen, maar ze zijn daarom nog niet strafbaar. Volgens de Belgische wet mag een mening choquerend of beledigend of helemaal fout zijn, omdat ze ervan uitgaat dat er genoeg andere meningen zijn die het tegendeel bewijzen. In dit geval: dat er dus genoeg sites zijn waarin staat dat anorexia gevaarlijk is.” En daar hoopt psychologe Ann Vandeputte ook op: ,,Er zijn ook heel veel sites waarop jongeren elkaar stimuleren om te genezen.”
Echte schoonheid
De positieve sites, die jongeren aanzetten om te genezen, proberen dan ook zoveel mogelijk foute boodschappen op internetfora te weren. Els is forumbeheerder op de anbn-website, een site die de drempel voor anorexia -en boulimie-patiënten wil verlagen, zodat ze sneller willen genezen. Els moet op het forum geregeld ingrijpen. ,,Wij willen niet dat meisjes schrijven over hun gewicht. Dus halen we onmiddellijk die cijfers eraf. Ook berichten over zelfmoordneigingen komen er niet in. We negeren die personen niet, we sturen hen een apart mailtje. Maar op het forum komen ze niet. Ook verwijzingen naar pro-ana-sites en verwijzingen hoe je nog meer kan afvallen, gaan eruit.”
Maar psychologe Ann Vandeputte legt vooral de nadruk op het foute slankheidsideaal. ,,We proberen wel om alles wat extreem is te bestrijden, maar zo riskeren we dat we -onbedoeld- nog meer aandacht geven aan anorexia. Laten we proberen jongeren te wapenen, dat ze zo kritisch mogelijk zijn. We leven in een maatschappij waar dun verheerlijkt wordt en waar beelden van fotomodellen bewerkt worden zodat ze er nog magerder uitzien. Jongeren moeten dringend wat andere voorbeelden te zien krijgen. Het is hoog tijd voor echte schoonheid.”
Correcte info over anorexia nervosa is te vinden op www.eetstoornis.be, www.anbn.be of www.eetexpert.be
Lotte DEBROUWERE
http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleID=g0011gugs
Interview met Marie Bekker, onder meer expert op het gebied van eetstoornissen en werkzaam als universitair hoofddocent bij het departement Psychologie en Gezondheid bij FSW – Tilburg, Nederland.
In de VS zijn pro-ana sites verboden. Zou dit in Nederland ook zou moeten gebeuren? Of is dat geen oplossing denkt u?:
“Verbieden klinkt rigoureus en staat haaks op de onderhandelingscultuur die we in Nederland kennen. Daarnaast bestaat het risico dat zulke websites ondergronds gaan en daarmee oncontroleerbaar worden. Dat is een groot nadeel. Verder ben ik geen media-specialist, ik ben bijvoorbeeld niet op de hoogte van de mogelijkheden en onmogelijkheden om dit soort zaken te verbieden, en van de effecten daarvan. Duidelijk is wel: het gaat hier om een levensbedreigende eetstoornis die in groepsverband wordt aangemoedigd. Je moet niet vergeten dat het kinderen betreft, jong volwassenen die zichzelf uithongeren. Dat moet je de kop indrukken. Als jongens onderling suïcidaal gedrag aanmoedigen zou je dat ook aanpakken”.
Is er bewijs dat het slankheidsideaal het risico op een obsessie bij jonge meisjes vergroot?
“Dat heeft onderzoek meerdere malen aangetoond. Er is sprake van een ‘toxic environment’. De omgeving geeft een verkeerd beeld. Dat moeten we tegengaan. Toch wordt het slankheidsideaal minder hard aagepakt dan het alcohol of rookprobleem. Op billboards zouden we ook kunnen zetten: “Lijnen is gevaarlijk. Het kan eetstoornissen veroorzaken”.
Waarom gebeurt dat niet denkt u?
“Wat meespeelt is de factor overgewicht. Doordat in Nederland steeds meer mensen te dik worden, zijn we in verwarring geraakt over de juiste boodschap. Hoe mensen hun gewicht laten reguleren zonder hen ertoe aan te zetten obsessief met slankheid bezig te zijn? Dit neemt niet weg dat we heldere normen zouden moeten formuleren over lichaamsgewicht en eetgedrag. Ook voor jongens. Het is zeer onverstandig om jong volwassenen te laten lijnen met het slankheidsideaal voor ogen”.
Dove is onlangs een campagne begonnen met aandacht voor variatie in lichaamsvormen en verschillende maten. Wat vindt u daarvan?
“Het is goed dat er zo’n tegengeluid is, en alternatieve beelden worden getoond. Mensen moeten weten hoe mooi het is om een gezond lichaam te hebben dat goed functioneert zodat je kan sporten en dansen. Misschien is er wel langzamerhand sprake van een kentering”.
