«Tot m’n vijftiende at ik graag en veel. Spaghetti en frieten vlogen naar binnen. Ik genoot, maar voor ik het wist, woog ik drieënzestig kilo», zegt Inge (22). «Dat vond ik te veel. Ik telde mijn vetlagen en vond mezelf lelijk.»
«Ik wilde vermageren en begon te experimenteren met diëten. Ik at maar na het eten had ik plots veel huiswerk. Dan sloop ik naar mijn kamer om over te geven. Niemand merkte er iets van. Ik werd een kei in het verzinnen van excuses. Pas toen ik echt veel minder begon te eten, vlogen de kilo’s eraf. Na twee jaar at ik nog maar een half minimarsje per dag. Ik legde de grens steeds lager. Toen ik vijfenvijftig woog, wilde ik er vijftig wegen. Toen ik de vijftig bereikt had, wilde ik naar veertig. Na mijn zesde jaar kinderverzorging, was ik een pluimgewicht: ik woog nog zevenendertig kilo. Mijn beenderen staken uit mijn vel, maar ik vond mezelf mooier te dun dan te dik.
Donker
Op school merkten ze eerst niets. Een klasgenoot maakte wel eens een opmerking. «Amai, jij bent mager!» Maar die lachte ik weg. Na een tijdje waarschuwde een leerkracht mijn vader. Toen een vriendin me vroeg of ik geen anorexia had, kreeg ik het koud. Ik ben naar de bibliotheek gestapt. De duizeligheid, het stoppen van mijn regels, mijn eenzame, donkere bestaan: het paste allemaal binnen het angstaanjagende beeld dat ik in de bib over anorexia nervosa vond.
Bodybuilding
Vanaf mijn vijftien jaar sloot ik me op in m’n eigen wereld. Ik verloor al mijn vrienden, was vreselijk humeurig en het enige waar ik aan dacht, was mijn gewicht. Ik ging lopen en badmintonnen om gewicht te verliezen en de fitness veranderde in bodybuilding. Alleen in mijn dagboek kon ik mijn gevoelens en frustraties kwijt. Ik moest leren hoe de positieve stem in mijn hoofd de duivel die mij influisterde dat ik te dik was, kon verdrijven. Ik wilde geholpen worden.
Klein Kamertje
Van m’n achttiende tot m’n twintigste heb ik therapieën gevolgd in ziekenhuizen overal in het land. Ze waren niet allemaal even streng. Soms kon ik tijdens de vrije uurtjes in het park mijn eten weggooien, soms werd ik, opgesloten in een klein kamertje, gedwongen om te eten. Ik heb veel meisjes zien genezen door er in groep over te praten, maar ik had nood aan een vertrouwenspersoon en die vond ik niet. Ik werd radeloos toen niets hielp. Ik moest leren om heel bewust aandacht aan mezelf te besteden waardoor er maar zelden bezoek toegelaten werd. Een vriendin en een lerares hebben me nog een paar keer bezocht, maar al mijn andere vrienden had ik door mijn isolement afgeschrikt. Mijn ouders waren er altijd voor me. Zij zochten een therapeute die in anorexia nervosa gespecialiseerd was en die ik kon vertrouwen. Ze zag me als een mens, niet als een te laag gewicht. Samen legden we alle oorzaken bloot. Ik heb het nog steeds moeilijk om er over te praten omdat ik ben bang om op onbegrip te stuiten. Het is zo complex dat anderen me misschien niet geloven en dat wil ik niet.
Kot
Toen ik eenentwintig werd, ging ik op kot. Mijn gewicht steeg dat jaar van achtendertig tot bijna vijftig kilo. Ik kreeg zelfvertrouwen, omdat mijn nieuwe vrienden en klasgenoten me respecteerden. Ik kon met mijn verhaal bij hen terecht. De donkere stem in mijn hoofd is verdwenen door vriendschap en begrip. Dat is wat ik wil doorgeven aan anderen. Daarom studeer ik voor maatschappelijk werker. Ik heb zelf in instellingen gezeten en therapieën gevolgd. Soms hielp het me vooruit, dan weer niet. Nu wil ik zelf andere mensen helpen.»
HELP!
Anorexia nervosa is een eetstoornis die vooral voorkomt bij meisjes tussen 12 en 30 jaar. Op tien meisjes is er ook een jongen die de ziekte heeft. De grootste groep is tussen 14 en 16 jaar. Vele jongeren willen aan een schoonheidsideaal beantwoorden, maar ook perfectionisme of faalangst kunnen de oorzaak zijn. Ondanks de angst voor volwassenheid, die vele patiënten hebben, moeten ze leren om hun lichaam niet te negeren. Dit probleem kan je niet zelf oplossen. De ziekte is dodelijk en de kans om te hervallen is groot. Veel mensen willen je helpen. Bij de Vereniging Anorexia Nervosa vzw kan je terecht voor informatie en tips over de beste therapie. Elzenboslaan 17, 9900 Eeklo, tel 09 377 37 96 (niet tussen 12 en 14 u.) Op de website www.anorexia-nervosa.com kan je met vragen terecht en vind je adressen van dokters en psychologen die ervaring hebben met anorexia nervosa. Zij zullen je ook altijd willen helpen.
IK BEN TE DIK!
Heel veel meisjes (en sommige jongens) voelen zich te dik. Film, televisie, mode, reclame, vrienden en vriendinnen leggen hen een ideaal op: superslank zijn. Daarvoor zetten ze hun eigen gezondheid op het spel. Inge kan het weten. «Voorkomen is beter dan genezen», zegt ze. Als we nu eens met z’n allen stoppen om mekaar op te jutten vel over been te worden? Welkom in de club van de gewone, gezonde jonge mensen.
Klasse voor Jongeren 31, januari 2000, p. 3
24/01/00
