Ooit een blik geworpen op de voedingswaardentabel als je net lekker aan het gaffelen bent? Hmmm, ik heb net de maximum toegestane hoeveelheid verzadigde vetten voor een maand achter de kiezen gestokent? En met een gevoel van ‘het is nu toch om zeep’ werk je nog een paar van olie druipende bamiballen naar binnen.
Voor we aan schuldgevoelens bezwijken, ontwikkelen we misschien nog net de nodige wilskracht om voedingsadvies te negeren. Maar wat doen de voedselbonzen? Ze verhuizen alle voedingsinformatie naar de titel. Beste lezer, ik geef u … Chips 5000 Calorieën per verpakking.
Kayne chips zegt dat het portie-advies geeft..” Wat zijn wij eigenlijk laboratoriumratten? “Ze hebben mijn korrels afgepakt, man. Ik heb nochtans de hele dag op dat hefboompje gedrukt. Ze hebben mijn korrels afgepakt!
“Wanneer was het eigenlijk dat we met zijn allen lekker gingen brommen in de voedselgevangenis? Special Kellogs wil dat we onszelf in de arm knijpen , en Granny’s nieuwe motto is, “waarom diëten met honger?” (ter vervanging van hun oude motto, “Waarom lekker eten?”) in plaats van een gunstprijsje, krijg je een gratis calorieënteller. Waar zijn we mee bezig?
Wat gebeurde er met die spielerei van vroeger toen we nog namen maakten van de vermicellilettertjes uit onze soep. Eten was fun. Eten was genieten. Nu gaat elke hap gepaard met een opstootje van paranoia. En dan die epidemie van maagverkleiningen. Weeg je vijf kilogram te veel dan moet je onder het mes. Het ergste is dat je geen tijdschrift meer kan openslaan of er staat een gedetailleerd verslag in van de maagoperatie van één of andere celebrety.
“Tot nu toe ben ik 30 kilo afgevallen, en sta jij te springen om te vernemen wat ik sinds februari allemaal gegeten heb?”
Mijn tante staat op dieet sinds 1962: Atkins, Scarsdale, Montignac — al die gerateerde titels van thrillers uit de B-reeks. Om het spannend te doen klinken. Kwestie van de bittere pil enigszins te vergulden. Maar goed, tante zegt dat de eerste week van een dieet altijd de moeilijkste is. (vermoedelijk omdat ze de tweede week al door het lint gaat). Tante weegt nog altijd 120 kilogram.
Deze week eet mijn tante biergist en lijnzaad. Mhhh, die lijnzaad is misschien wel handig als ik weer eens zonder benzine val. Lijnzaad is een prima brandstof voor de auto, zegt men.
Ik vermoed ook dat supermarkten van overheidswege de opdracht krijgen om ons knettergek te maken. Waarom staan we anders in file aan de kassa, starend naar de cellulitis van diverse diva’s op de covers van tijdschriften, terwijl snoeprepen van divers signatuur ons uitdagend in de neus bijten
“Hoe bak je je eigen kaastaart,” “Diëten om in vorm te komen voor de zomer,” “Tien redenen om je ongelukkig te voelen met je leven’ … Volgens de voorspellingen.”
Wat we echt wel nodig hebben is bevrijding van de pers.
En de modellen worden alsmaar magerder. Tijdschriften doen zichzelf de das om. Binnenkort moeten ze zoveel modellen inhuren om hun bladzijden te vullen dat een faillissement onafwendbaar is.
Herinner je je nog de tijd dat er alleen maar calorieën waren. Het leven was zo simpel. Nu zijn er koolhydraten, sodium, suikers, alcohols, goed vet, slecht vet, mineralen. Een mens zou zich ten lange leste in de woestijn terugtrekken om sprinkhanen te eten. Als de voedseladviescommissie haar zin krijgt zijn we nog niet jarig. Dan pakken de restaurants binnenkort uit met publiekstrekkers van het genre ”onze suggestie voor vandaag is filet mignon, die 25 gram vet, 27 mgr ijzer, en 5 proteïnen bevat. En we bevelen de ‘Merlot’ van het huis aan, ondanks zijn hoog gehalte aan koolhydraten.
En ligt het aan mij, of is diabetes overdraagbaar? Toen ik opgroeide hoorde ik het woord diabetes vrijwel nooit, nu beslaat het thema diabetes 10 bladzijden in de Encyclopedia Britannica. Het doet me denken aan die reclamespot ‘jij wordt ziek … en nog eens: jij bent ziek aan het worden … en als je ziek ben is er Cure-it-ol.”
Ik had mezelf bijna op een masochistisch dieet van havervlokken gezet, toen ik volgende slogan las op een doos koekjes. “Geniet van het leven, eet in alle vrijheid.”
Ik voelde me zo begrepen, alsof we samen één of andere universele waarheid hadden aangeboord, de basis van een nieuwe religie. Ik liet de havervlokken voor wat ze waren en kocht tien dozen van de koekjes, niet om ze op te eten, maar om ze als literatuur aan mijn kennissen door te geven. Misschien komen wij, De Vrije Eters wel samen om te celebreren dat dezelfde kracht die ons hart doet slaan, de oogst doet groeien en de aarde doet draaien zich niet door de alimentair correcte goeroes laat dicteren.
En als iemand zegt, ‘oh, ik kan niet’, of ‘diabetes blablabla’ wurg ik hem met een lintmeter. Volgens de voorspellingen.
Jason Love
