In de Verenigde Staten kampen meer dan 5 miljoen mensen met eetstoornissen en meer dan 10% van de patiënten die aan anorexia lijden sterft aan deze ziekte. Om een gezicht te kunnen plakken op deze ontnuchterende cijfers, bezocht fotografe Lauren Greenfield een behandelingscentrum in Florida om het verhaal te vertellen van vier vrouwen die er alles voor over hebben om mager te zijn. De verpletterende HBO documentaire THIN onthult wat ze daar ontdekte – en exploreert de onderliggende oorzaken van hun ziekte. Dit filmpje is het eerste in een reeks van 11. Ook het onderwerp herstel wordt behandeld. Ik plaats hier twee filmjes, de overige 9 kan u bekijken op www.youtube.com als u de zoekterm: thin, Lauren Greenfield invoert.
DE PIJN BLOOT
Zes maanden was fotografe Lauren Greenfield te gast in de Renfrewkliniek voor eetstoornissen in Florida. Ze kreeg carte blanche om opnamegesprekken en therapiesessies bij te wonen, ze mocht een blik werpen in de dagboeken van de patiënten en ze maakte van dichtbij mee hoe sommigen met halve waarheden en hele leugens de boel probeerden te belazeren. Zelfs het purgeergedrag van een aantal patiënten wist ze op pellicule vast te leggen. Zo werd Thin een onthullend portret, want geen enkele ziekte is met zoveel mysterie en fabeltjes omgeven als een eetstoornis.
De vrouwen die meewerkten aan het boek, hoopten dat ze door eerlijk te zijn tegenover Greenfield een verschil konden maken, voor zichzelf en voor anderen. Het was een poging om de bittere pil van hun eindeloze lijden te vergulden. «Hoewel ik zelf als tiener altijd lijnde en geobsedeerd was door calorieën, had ik geen idee wat een eetstoornis eigenlijk inhield,» vertelt Lauren Greenfield over haar project. «Thin was voor mij een reis naar het onbekende. Anorexia heeft niets te maken met ijdelheid of materialisme, weet ik nu. En daarom begrijp ik nu ook waarom het zo moeilijk is om er van af te komen.»
De medische gevolgen van anorexia zijn ernstig, soms zelfs fataal, en genezing is moeilijk. Veel vrouwen blijven na behandeling in een kliniek nog twintig of zelfs dertig jaar ‘the mother of wars’ uitvechten met hun eetstoornis. Thin eindigt dan ook enigszins in mineur. Het obsessieve eetgedrag van vrouwen die aan deze ziekte lijden valt dermate samen met hun identiteit dat het loslaten er van moeilijk, zo niet onmogelijk is. Stuk voor stuk zijn ze niet in staat meer te zijn dan een visueel object, een icoon van het slankheidsideaal om precies te zijn. Hun leven staat in het teken van het cijfer dat de weegschaal aangeeft. In de interviews in Thin lees je amper iets over vriendjes, seks of carrière. De vrouwen lijken uitsluitend te bestaan uit hun eetstoornis. Toch is het dagelijks leven van Shelly, Polly, Alisa en Brittany boeiend genoeg voor Lauren Greenfield om hen al die maanden te volgen. Thin legt de pijn bloot die de complexe ziekte met zich meebrengt voor de patiënten zelf, maar ook voor hun familie en geliefden. Lauren Greenfield :«Ik vind ze ongelooflijk dapper dat ze hun verhalen en intieme details van de strijd tegen hun ziekte wilden delen. Ik voel me vereerd door hun vertrouwen, hun moed en hun medewerking.»
