Eigenlijk heeft mijn weblog zijn opschrift te danken aan een man die ik bewonder om zijn moed.
Kort samengevat: Paul Potts was een GSM-verkoper in een onooglijk Engels dorpje. Als kind werd hij op school gepest, omdat hij dik was en uit een arme familie kwam. Van zijn grote droom: operazanger worden, kwam niets in huis, omdat hij geen zanglessen kon betalen, of omdat hij het nodige zelfvertrouwen miste. Tot hij op een dag al zijn moed bij elkaar raapte en meedeed aan ‘Britain’s got Talen’ een zangwedstrijd voor wannabee charmezangers. Paul kwam eigenzinnig met een operanummer aandraven, in bouwvakkerskloffie. En wat gebeurde er? Dat Lulletje Rozenwater trok zijn mond open en het publiek ging uit de bol, heel Groot Britannië ging uit de bol, en Paul won de wedstrijd op zijn sokken. De kranten en de officiële operawereld waren nochtans niet mals in hun kritiek, die lelijkerd en die ongeschoolde dikkerd die al die gevestigde operawaarden naar de kroon stak! Hoe durfde hij! Hij was niet eens presentabel op een podium! Maar het grote publiek was wildenthousiast. Op één week tijd werd de video van Paul die op Youtube werd gezet meer dan 10 miljoen keer bekeken. Er kwamen reacties van over de hele wereld.
Ik ben er van overtuigd dat er in ieder van ons een Paul Potts zit, een parel die een 410 karaats diamant kan worden. Wij moeten hem alleen zien te vinden. En meestal heeft hij weinig met “looks” te maken.
Reactie in de New York Times
Paul Potts – De kleine tenor die durfde. Dat is voor mij de essentie van het fenomeen Paul Potts, hij belichaamt de strijd die iedereen moet leveren tegen de ondraaglijke lichtheid van het bestaan. Toen ik naar deze video keek, dacht ik: ‘zie daar een underdog die zich naar de galaxies van een beter leven katapulteert’. Er zitten dertien underdogs in een dozijn, maar hier was er één wiens inspanningen, dromen, verlangens zo ontroerend in beeld werden gebracht, dat ieder zinnig mens wel moest intunen op het diepmenselijke appel dat deze man op de benevolentie van zijn toehoorders deed.
In een wereld die zo weinig waarde hecht aan gevoelens, was Potts een toonbeeld van waarachtigheid en zuiverheid. Wij hebben gevoelens nodig – zelfs critici hebben gevoelens nodig.
Potts versie van ‘Nessun Dorma’, was misschien technisch niet perfect, maar hij wist wel overal ter wereld een gevoelige snaar te raken— Posted by Jerry Leichtling
Nog eens Paul Potts met een prachtige Italiaanse versie van ‘Everybody Hurts’ van REM: Ognuno Soffre
[
