Anorexia, isolement en geheimhouding

Vrouwen met eetstoornissen hebben vaak een geheim leven. Als de eetstoornis haar beloop krijgt zoeken zij bewust het isolement op en worden de onderwerpen ‘eten’ of ‘diëten’ uit het sociale lexicon geschrapt. Voor hen is dit een berekende methode om kritische opmerkingen uit de weg te gaan. Zowel volwassen vrouwen als tieners met eetstoornissen hebben er manifest nood aan om zich te isoleren van familie, vrienden en/of partners. Ongehuwde, volwassen vrouwen hebben de neiging om zich van iedereen te distantiëren.”De eetstoornis wordt hun belangrijkste bekommernis en de belangstelling voor relaties met vrienden of familieleden verdwijnt op de achtergrond. Vragen over of commentaren op het eetgedrag voelen zij aan als een inbreuk op hun privacy. Veel anorexiapatiënten voelen zich bovendien ongemakkelijk in sociale situaties en kiezen dan ook bewust voor eenzaamheid. Ofwel isoleren zij zich omwille van interpersoonlijke problemen: angst voor sociaal contact bijvoorbeeld of problemen met het aanknopen van relaties met andere mensen. Vrouwen die aan anorexia lijden zonderen zich meer en meer af als  hun ziekte duidelijk zichtbaar wordt en hun uiterlijk aanleiding geeft tot bezorgdheid. Ze krijgen in dit stadium vrijwel geen positieve feedback meer van andere mensen. In de beginfase van de ziekte was dit wel even anders: positieve commentaren op hun slanke voorkomen waren een extra stimulans om nog wat extra kilootjes te verliezen. Maar als het extreme gewichtsverlies in het oog springt, worden de commentaren negatief en vrienden of familieleden proberen hen te overhalen om terug meer te eten. Vermits een anorexiapatiënte haar stoornis wil beschermen zijn deze ‘bemoeienissen’ allesbehalve welkom.” Ook familiefeestjes of publieke gelegenheden worden geschuwd omdat er vaak eten aan te pas komt en de rigide, zelf opgelegde voedselrituelen, regeltjes en folietjes niet in het zicht van anderen kunnen nageleefd worden. Slechts als ze alleen is in de wereld van haar eetstoornis kan de anorectische vrouw zich overgeven aan haar obsessieve gedachten aan voedsel, calorieën, gewicht, vetgehalte en zelfhaat.

Toch is het niet zo dat een anorexiapatiënt geen nood heeft aan sociaal contact. Het komt er alleen op aan om te peilen of een confrontatie met het gestoorde eetgedrag opportuun is of net niet. Meestal is het aangewezen om het onderwerp ‘eten’ helemaal te vermijden . 

Een anorexiapatiënte zal ook haar ziekte proberen te verbergen voor werkgevers, vrienden, familieleden. Soms werkt zij ergens jaren zonder dat iemand iets van haar persoonlijke problemen afweet. Ze heeft angst voor het sociale stigma dat er in onze maatschappij aan een psychiatrische aandoening kleeft. Maar ze klampt zich ook vast aan haar ziekte, en wil soms niet door haar omgeving geholpen worden. Ook haar gestoorde eetgedrag probeert ze te verdoezelen. Vaak eet ze apart van de familieleden om zich ongestoord aan haar eetrituelen te kunnen overgeven. Ze zal de indruk proberen te wekken dat ze voldoende gegeten heeft om haar ouders gerust te stellen, terwijl ze in feite zo goed als niets achter de kiezen heeft. Liegen over haar eetgedrag wordt min of meer een tweede natuu  De buitenwacht ergert zich daar aan, (en soms wellicht terecht) en heeft het over manipuleren en de boel bedotten. Toch moet men in gedachten houden dat dit ‘achterbakse’ gedrag door wanhoop en ellende wordt ingegeven.