By Lauren Gard
Published on August 26, 2008 at 12:58pm
Het is bijna middag in het Revolution Cafe als Marilyn Wann officeel haar papieren kraanvogels begint te tellen. “Matilda knutselde 34 mooie kingsize vogels in elkaar’, zegt ze terwijl ze de bontgekleurde diertjes in de gele briefomslag schuift die vanmorgen in haar bus viel. “We zijn op de goeie weg”.
Wann die naam maakte met haar boek FAT!SO? is misschien wel de beroemdste FAT activiste van Amerika. Momenteel maakt ze zich op om 1000 kingsize kraanvogels naar de Japanse regering te sturen. Volgens een oude Japanse legende mag iemand die dit aantal papieren vogels vouwt een wens doen (dat kan je lezen in Duizend Kraanvogels van Kawabata Yasunari). Na de Tweede Wereldoorlog werd die praktijk zelfs geassocieerd met de wereldvrede.
De missie van Wann combineert beide. Ze ijvert voor körperlichen Frieden over heel de wereld. Haar kraanvogel-campagne is een reactie op een draconische wet die door de Japanese regering werd ingevoerd. Die wet verplicht ondernemingen en lokale besturen om de taille van hun werknemers drastisch in te snoeren. Indien zwaarlijvige werknemers er niet in slagen om binnen de drie maanden hun overtollige kilo’s kwijt te spelen, worden zij op een strikt dieet gezet. Komen zij er na zes maanden nog steeds rond voor uit, dan krijgen ze een heropvoedingsprogramma in de maag gesplitst. En als kers op de taart krijgen de werkgevers van weerbarstige smulpapen een gepeperde boete in hun brievenbus.
Wann vindt het Kafkaiaans dat een land een dergelijke hetze ontketent tegen de dikkere medemens. Haar middelomtrek ligt ver boven de Japanse norm en ze is gelukkig, gezond en productief. Ongetwijfeld zijn veel gezette Japanners dat ook.
Wann wist meteen dat ze iets moest ondernemen. Maar de briljante ideeën bleven achterwege. ‘Het artikel bleef maar door mijn geest spoken’, zegt ze. ‘Ik voelde me eigenlijk schuldig omdat mijn land zijn gewichts- en vetfobieën blijkbaar naar het buitenland exporteert. Ik wilde iets ludieks doen om die wrede realiteit enigszins te ontmijnen.”
De kraanvogel lag eigenlijk voor de hand, omdat de link met vrede duidelijk is. En hey, ik weet wel zeker dat er kraanvogels zijn in alle maten en gewichten. Maar een kraanvogel ontwerpen met een maatje meer was niet van de poes. Gelukkig kende Wann een New Yorkse origami kunstenares die de klus spelenderwijs klaarde. ‘Ik experimenteerde wat en ontdekte op die manier hoe ik een dikke origamimus kon maken. Maar die kraanvogel was een ander paar mouwen’, meldt Sandy Schaffer ons telefonisch.
Na een uurtje knutselen en knoeien, vond ze een manier om de van nature slanke kraanvogel breder en ronder te maken. ‘Hij is ronder’, zegt ze, ‘ik wilde geen puntige hoeken’. Wann weet nog niet precies hoe zij en haar kraanvogelproducenten de beestjes aan de Japanse beleidsmakers zullen overmaken. Ze hopen dat de puntgave papieren kunstwerkjes een zekere impact zullen hebben. “De mensen blijven maar vragen, ‘welke papiermaat moeten we gebruiken?’ zegt ze. Haar antwoord? “‘Alle maten die er bestaan, baby!’ Dat is nu net het punt.”
