Size Ate

Everybody wants to be perfect
and be just like me
so pick a lucky number
and starve yourselve to be
perfect

Size Ate

don’t you want to be a Size Ate

you’ve got to put away the Twinkies

put away the chips

don’t let an ounce of icky fat cross those luscious lips

(Urbana, IL) – Iedere vrouw streeft naar de perfectie – een perfect lichaam, een perfect kapsel, een perfect gebit, een perfect gezicht, Maar één vrouw is moedig genoeg om de studenten van de Amerikaanse universiteiten voor de voeten te gooien dat ze perfect is ondanks al haar gebreken.

De show van Margaux Laskey begint meestal met een song en een dansnummer waarmee ze het streven naar de perfecte maat (2, 4, 6 , in de verf zet. “Het is een vrij onconventionele theatervoorstelling die het concept van de one-woman-show met het concept van de performance art combineert,” zegt ze.

De one-woman show, “Size Ate,” die geschreven en geacteerd wordt door de New Yorkse actrice, vertelt het verhaal van haar levenslange gevecht met lichaamsbeeld, eetstoornissen en zelfaanvaarding. “De show is grappig, ontroerend en soms ook hysterisch,” vindt ze zelf, “het is mijn levensverhaal met een knipoog beschreven”.

Etalagepoppen met diverse maten zijn niet alleen haar enige theaterrequisieten, ze zijn ook de enige acteurs die tegengas geven in haar show. Ze dolt er mee rond terwijl ze de expansiedrang van haar lichaam beschrijft en de reacties die ze kreeg op haar diverse kledingmaten.

Maatje acht – “Je bent niet dik, alleen maar een beetje mollig.”
Maatje zes – “Je bent niet dik, alleen maar robuust gebouwd.” Maatje vier – “Je bent niet dik, je hebt alleen maar zware beenderen.”

Maatje tien – “Je bent niet dik, alleen maar een beetje lui.
Maatje 16 – “Je bent niet dik, alleen maar ‘een beetje’ dik.”

Laskey beschrijft haar ervaringen met allerlei crashdiëten die ze vanaf haar dertiende samen met haar stiefmoeder uitprobeerde. Haar haren begonnen uit te vallen, haar vingernagels werden blauw en haar maandstonden bleven uit. Het verdict van de dokter was snoeihard: ze leed aan anorexia.

Ze zette haar reis door het leven verder met als orgelpunt een maatje zestien in de humaniora. Gelukkig speelde ze dat overgewicht later weer kwijt. Het publiek lacht met haar spitante monologen en haar soms knettergekke ervaringen op de dating scene. Maar later vegaat het lachen hen als ze het heeft over haar calorieënobsessie en het dwangmatig bewegen om vet te verbranden.

“52 calorieën tijdens het avondmaal, 512 calorieën per dag en expresso om het metabolisme een boost te geven… Ik denk altijd aan de calorieën, ze dansen door mijn hoofd… Ik moet wandelen, joggen, lopen,” zegt ze over de terugval in anorexia waarmee ze  rond haar twintigste werd geconfronteerd. Maar Laskey laat haar show eindigen op een positieve noot.

Terwijl ze een pyramide bouwt van de etalagepoppen, zegt ze, “Ik ben groter dan mijn kledingmaat, dan jij en jou. Ik ben dit nummer, nummer acht, geweldig niet?”

En bij deze les moraal, trekt ze het nummer acht van de etalagepop in kwestie en draait het op zijn zij zodat het een oneindigheidssymbool wordt. “Mijn waarde kan je niet berekenen,” zet ze de puntjes op de i.

“Ik wil alleen maar zeggen dat we met zijn allen zo veel meer zijn dan een cijfer”, aldus Lasky, “de show illustreert alleen maar hoe we ons vastpinnen op de kwantiteit, terwijl er zoveel facetten aan een persoonlijkheid zijn. Met het oneindigheidssymbool wil ik dat duidelijk maken. In wezen is het een filosofie.”

Een filosofie die de Body Image Network (BIN), een studentenorganisatie, wil uitdragen door Lasky’s show te promoten.

“Als ik er in slaag om op het podium mijn ziel binnenste buiten te keren, zal dat misschien een aantal mensen er toe aanzetten om over hun problemen met gewicht, zelfaanvaarding, of lichaamsbeeld te praten”, zegt Laskey , “Ik hoop dat het de schaamte wegneemt en de stilte doorbreekt. Die dingen geheim houden lost niets op.”

“De kernboodschap van de show is dat zelfaanvaarding een proces is dat nooit eindigt en dat we nooit helemaal kunnen beheersen, maar we kunnen er iedere dag aan werken om gelukkiger met onszelf te worden en met de mensen rondom ons.

“Het klinkt misschien cliché, maar “ik ben okee, jij bent okee” is de clou van het hele verhaal,’” zegt Laskey. “Dat klinkt tenminste hoopvol.”