…en onderweg het geluk vond
By Daily Mail Reporter Theo Wargo
Last updated at 2:35 PM on 07th September 2009
De vrouw die voor me zit in het Italiaanse restaurant is allesbehalve tenger gebouwd. Ze bestelt een copieuze maaltijd die ze met veel smaak verorbert. Niet evident voor een fotomodel.
Zes jaar geleden was Crystal Renn een mannequin die prat kon gaan op het zo begeerde maatje nul. Ze at alleen maar rauwkost en suikervrije kauwgom. Om haar rammelende maag te sussen keek ze naar kookprogramma’s op televisie.
Crystal Renn, 23, in een show van Jean-Paul Gaultier in 2005
Vandaag is Crystal een robuuste vrouw die er gezond uitziet. Ze zit met gekruiste benen in een armstoel en gaat helemaal op in het gesprek.
We bladeren door een fotoboek dat haar modellencarrière chronologisch in beeld brengt. Als ze herinneringen ophaalt uit haar jeugd geraakt ze in een soort van trance. Het lijkt wel alsof ze alles opnieuw beleeft. We houden halt bij een plaatje waarop ze graatmager is, een reliek uit haar anorectische tijd.
‘Ik zie iemand die leeg is vanbinnen,’ zegt ze, ‘gevoelloos, niet in staat te begrijpen wat haar overkomt. Owjee, ik praat over mezelf als over een vreemde. Ik voel geen verwantschap met dat uitgemergelde lichaam. Het lijkt wel een foto van iemand die op haar laatste benen loopt. Soit, ik dacht nu eenmaal dat het zo hoorde!’
Uitvissen waarom Crystal zich drie jaar lang uithongerde is geen sinecure. Toen ze als 14-jarige door een modellenscout benaderd werd zat ze goed in het vlees. Zelf las ze nooit modetijdschriften en mooi zijn was de minste van al haar zorgen. De talentscout wist haar echter met zijn gladde verkoopspraatjes in te palmen: ‘Jij wordt een ster’, glunderde hij, ‘Je kunt in New York gaan wonen en de wereld rondreizen’. Er zat evenwel nog een addertje onder het gras. Hij haalde een lintmeter uit zijn zak. ‘Laat mij je heupen eens meten, juffrouw’, slijmde hij, ‘…oei! die zijn wel erg breed. Je zult moeten vermageren.’ ‘Geen probleem’, dacht Crystal, ‘als ik daarmee de hemel kan verdienen….’
Die avond at ze haar laatste calorierijke snack: een kaastaart met fruit. Toen begon het gesjacher en gepriegel met eten. In de loop van de volgende maanden kwam de talentscout nog twee keer langs om haar vorderingen te evalueren. Toen ze eindelijk haar doel bereikt had, was ze 40% van haar oorspronkelijke lichaamsgewicht kwijt.
En toen stak anorexia de neus aan het raam. Wat begon als een vrij onschuldige afslankingskuur werd ongemerkt een ziekelijke obsessie. Misschien moeten we teruggaan in de tijd om daar een verklaring voor te vinden. Naar de jaren dat Crystal nog maar een baby was. Toen ze drie maanden oud was werd ze door haar moeder bij haar grootmoeder in Miami gedropt. Ze was prematuur, ondervoed en werd duidelijk verwaarloosd. In haar memoires noemt ze haar moeder Lana.
Lana was nog maar 17 en was vijf jaar eerder van huis weggelopen. Ze leidde het leven van een zwerfkat en deed allerlei dingen die het daglicht niet konden zien. “Zij was de mysterieuze dame die af en toe eens langskwam’, zegt Crystal, ‘ik vertrouwde haar voor geen meter.’ Gelukkig werd ze liefdevol opgevangen door haar grootmoeder die haar de stabiliteit gaf die ze nodig had.
Maar op haar twaalfde kreeg Crystal een noodlottige inval. Samen met haar grootmoeder ging ze bij haar moeder wonen. Ze droomde van een idyllisch gezinsleven met uitstapjes, home cinema en kussengevechten met haar 2 stiefzusters.
Haar moeder ruilde al vrij snel het cosmopolitische Miami in voor Clinton, het soort negorij waar je volgens Renn trouwt op je 17de, kinderen koopt aan de lopende band, naar de kerk gaat, een job zoekt en je laatste adem uitblaast zonder iets van de rest van de wereld af te weten. In huize Renn regeerde de chaos en het geweld. Renn omschrijft haar toenmalige thuis als een oorlogszone.
Haar moeder was allesbehalve ingenomen met Crystals’ komst. Ze wist niet wat ze moest aanvangen met dat koekoeksjong. Als je met onverwerkte jeugdtrauma’s zit opgescheept, leg je de schuld van je problemen nogal gemakkelijk bij iemand anders. Ze bombardeerde Crystal tot bron van alle kwaad.
Renn heeft nooit geweten wie haar vader was. ‘Uiteraard heb ik een verwekker, maar puur gevoelsmatig ben ik vaderloos. Hij kan eender waar zijn. Misschien heb ik hem wel eens toevallig ontmoet bij de slager om de hoek. Of misschien is hij al dood.’
Toen de modellenscout langskwam was Renn net met slaande deuren bij haar moeder vertrokken. Ze was er van overtuigd geraakt dat het leven voor haar niet veel leuks in petto had. Vermageren, had die scout gezegd? No big deal! Ze koos er voor om niet meer te eten. Dat was immers het ticket waarmee ze voorgoed aan de ellende en de chaos van Clinton kon ontsnappen.
Gewicht verliezen en slank genoeg worden om modellenwerk te doen was voor haar een manier om controle te krijgen over haar leven. Misschien wilde ze wel verdwijnen of zich verstoppen. Toen haar eetstoornis op kruissnelheid was gekomen dwong ze zichzelf iedere dag om baantjes te trekken in een ijskoud zwembad, ook al geraakte ze nauwelijks uit haar bed. ‘Ik was zo uitgeput dat de dood een prettig alternatief leek’, zegt ze, ‘mijn haren vielen uit en ik stopte met menstrueren’. Een therapeut beweerde dat ze zich opzettelijk verdoofde om te vergeten. ‘Weet ik veel’, zegt Crystal nu, ‘wat ik wél weet is dat ik mijn droom had waargemaakt, maar me toch doodongelukkig voelde.’
In haar boek ‘Hunger’ schrijft Crystal: ‘de meeste mensen denken dat modellen breindood zijn, maar veel modellen hebben gewoon permanent honger. Tussen mijn 14de en 17de was slank worden en blijven mijn grootste obsessie’.
In 2001 kreeg ze eindelijk het felbegeerde modellencontract en de druk om slank te blijven nam nog toe. Ze had alle symptomen van iemand met een eetstoornis, maar niemand stelde haar ooit vragen. Ze at vrijwel niets, slikte diuretica en schreef zich in bij twee fitness clubs zodat ze 8 uur per dag kon trainen zonder argwaan te wekken.
Maar haar spartaanse levensstijl begon haar lichaam zuur op te breken. Het protesteerde door opnieuw te verdikken. Ze werd door het modellenbureau op het matje geroepen. ‘Jij moet terug op dieet’, zei één van de medewerkers. Ik heb een enorm lucratieve job voor jou die je op slag beroemd kan maken. Maar je heupen zijn te breed.’
Renn had de smoor in. Een week later tekende ze een contract bij Ford, een modellenbureau dat ook plus size modellen kansen wil geven. Ze begon terug te eten: pizza, pindakaas, chocoladecake. Ze beschrijft hoe ze overdag televisie keek terwijl ze een kaastaart achterover sloeg.
Die eerste maanden waren een natte droom. Iedere gewonnen kilo was een avontuur. Ik was er dol op. Mijn lichaam ging terug bij me passen. Ik begon hoge hakken te dragen, korte jurken, bonte kleuren. Mijn gewicht werd terug normaal. Ik voelde me eindelijk weer een vrouw.’
Die evolutie werd nochtans niet door iedereen op gejuich onthaald. Bepaalde stylisten wilden niet meer werken met dat dikke meisje. Of de kleren die ze moest showen pasten niet.
‘Maar als ze me bekritiseren omdat ik te dik ben, is dat niet hetzelfde als me bekritiseren omdat ik te dun ben? Wanneer komt er een einde aan. Mijn maat doet er toch niet toe? We moeten eindelijk afstappen van noties zoals: een normale maat of een plus size maat… onzin toch!
Maar ze zit nu eenmaal in een business die een slank uiterlijk hoog in het vaandel draagt. Een deel van haar succes dankt ze nochtans aan haar grote maten. Als je haar boek leest, lijkt ze wel de woordvoerster van alle zwaarlijvige Amerikanen die volgens haar gedemoniseerd en gemarginaliseerd worden. Tegelijk haalt ze scherp uit naar de magere modellen – Oosteuropese meisjes met vissenogen. Ze pleit voor het verdwijnen van de minimaatjes en van de minderjarige kindvrouwtjes die de opvatting dat size 0 normaal is springlevend houden.
Gelukkig zijn er ontwerpers zoals Antonio Berardi die garderobes ontwerpen voor een divers publiek. Hét gezicht van de collectie 2009 van Marc Jacobs is Daisly Lowe, die absoluut geen gebrek heeft aan rondingen.
De kloof tussen normale maten en grote maten word geleidelijk aan kleiner. Vroeger waren er alleen superkleine of supergrote maten, nu zie je alle soorten maten op de catwalk. Schoonheid is nu een veel ruimer begrip.
Toen Renn in de modewereld terechtkwam stierven even later Ana Carolina Reston, Hila Elmalich en de zusjes Luise and Eliana Ramos aan anorexia.
Terwijl dat wel heel wat discussie uitlokte, bleef het doorsnee fotomodel erg dun, zelfs nadat Spanje modellen met ondergewicht van de catwalk weerde.
Redacteur Stephen Bayley gelooft dat de economische crisis in de kaart speelt van plus size modellen. Hij zegt: ‘in tijden van armoede voelen we ons altijd meer aangetrokken tot voluptueuze vrouwen.’
Plus size model Kate Smith, die voor Hughes Models werkt, zegt: ‘Het aantal plus size modellen is de voorbije jaren verviervoudigd. Toch is dat nog maar een klein percentage van de hele modebranche.’
‘Ik ben een model’, zegt Crystal, ‘maar ik kan geen designerkleren kopen die me passen… maar ooit komt de tijd dat alle maten zullen vertegenwoordigd zijn op de catwalk. De vraag is of ik dat nog zal meemaken.’
