Gesprek met moeder

Het was een gesprek om in te wonen
Zo’n doorzononderonsje
Met ampel lichtinval
En kamerbreed tapijt

Het lag aan onze voeten
Als een koninkrijk
Ternauwernood veroverd
Op vijandelijke troepen
Een wingewest van woorden

Want woorden kunnen soms zo
Dakloos zijn
Zo uitgewoond
Dat ze onder bruggen slapen
Ontheemd en van menselijkheid ontdaan
Ze kunnen soms zo uitgeblust in zinnen praten
Zo radeloos tussen haakjes staan

Maar onze woorden waren luxeloften
In een groene gordel van tijdloosheid
Ze boden ons beschutting
Tegen regenvlagen
En tegen het oprukkend onkruid dat vervreemding heet

Het was een gesprek dat ik xilde kraken
Om het voor leegstand te behoeden
Om het te bevolken met al die dingen
Die ik in die woordenloze jaren
Heb opgespaard