Moeder

Met moeder heb ik altijd een ambivalente relatie gehad. Soms liefdevol, soms ook niet. Typisch voor vele bulimia-patiënten

Ik heb een moeder.
Eentje met een hoofdletter
Met de Mmmmhhhh van M&M’s en Mora.
Eentje die negen kinderen grootbracht alsof het woekerplanten waren.
Met de snoeischaar in tijden van rebellie, met roze korrel en veel zonlicht als de bloeivoorwaarden gunstig waren.
Zo’n moeder heb ik dus

Zij en het feminisme
Het is nooit wat geworden
Het was een relatie die tot mislukken was gedoemd
Als een tornado raasden de drie maatschappelijke piekmomenten van de vrouwenstrijd aan haar voorbij
Zonder ook maar één haartje op haar hoofd te verleggen
Excuustruus of girlpower hadden geen vat op haar
Gelaten bleef zij hemden strijken, worsten bakken, en alles in het sop zetten
Het waren de handelingen van de apostelen zoals die door de bijbel der huisvrouw werden voorgeschreven
Pavlov-reflexen van een gedrild mens
Soms zong ze een hymne voor Onze Lieve Vrouw
‘Het wemelt in de mei van blonde kleinen’, zong ze
Thuis wemelde het alle dagen van blonde kleinen

Met het wassen der jaren werd mijn moeder een oude vrouw
de kinderen gingen het huis uit
en met hen haar vreugde en levenslust
bovendien hadden de zeven plagen van Egypte haar weten te vinden
haar handen trokken krom van de artritis en de reuma
haar ogen gingen op oneindig staan en lopen werd een tantaluskwelling.

Maar haar trots was sterker dan het lichamelijke ongemak
Tegen beter weten in bleef ze zich vastklampen aan haar huis, haar erf
Bleef ze over de Elyzeese velden van haar verleden waken
Als een koningin zonder een koninkrijk
Hoewel het huis tot stof en as begon te vergaan
En om hulp schreeuwde vanuit alle gaten en kieren

Totdat er tijdens de storm van vorige maand een boom op het huis viel
Een enorme, uit zijn schors gegroeide den
Moeders’ engelbewaarder was immers mee verouderd en had er in toestand van dementie de brui aan gegeven
De wind kreeg vrij spel door het gat dat er in de zolder geslagen was
Het herstellen van het dak zou weken in beslag nemen, zei de verzekeringsagent
En fortuinen kosten.

Mijn moeders’ trots kreeg geduchte concurrentie van het spook der angst
Ze ging op zoek naar veiliger oorden
Een plek waar hulp steeds nabij was
Waar ze desnoods gepamperd en betutteld werd door geriatrische ghostbusters
Ze kreeg een optie op een service-flat in het centrum van het dorp
Met meals on wheels
Met kinesi- en ergotherapie indien gewenst
En een hele hoop lotgenoten op een kluit
Die even antiquarisch in hun voegen kraken
Nog twee jaar, zei mijn moeder, dan kan ik er mijn intrek nemen
Wachtlijsten voor de wachtkamer van de dood
Ik hoop dat mijn moeders’ trots alsnog een geslaagde come back maakt