Piet Huysentruyt

Piet Huysentruyt

Wie ooit op het lumineuze idee kwam om Piet Huysentruyt in de VTM-stal binnen te loodsen verdient op zijn minst de guillotine. Van zodra ’s mans vollemaanshoofd het scherm van mijn breedbeeldtelevisie heeft ingenomen krijg ik last van abdominale spasmen ofte maagkrampen. Niet dat Piet al niet genoeg door de (schandaal)pers met modder werd bekogeld – zijn spitante dialogen met Ilse Demeulemeester werden door de persmosquito’s met het fileermes tot dunne schijfjes carpaccio gereduceerd – maar zijn zelfingenomenheid is dermate grotesk dat hij het als een messiaanse missie ziet om alle Vlaamse huismoeders van de culinaire ondergang te redden. Eerst oefende hij nog wat op Herwig Van Hove. Hij noemde Herwig een keukenrobot, sneerde dat hij nog geen kurkentrekker van een staafmixer kon onderscheiden en verdreef hem uiteindelijk met de garde uit alle televisiestudio’s die Vlaanderen rijk is.

Maar daar hielden Piets’ exploten niet op. Wel integendeel, ze vermenigvuldigden zich op wonderbaarlijke wijze. Piet was zo overtuigd van zijn mediatieke gaven dat hij zijn goedlopend restaurant in Frankrijk van de hand deed om zich voorgoed aan de Vlaamse kijkers te wijden. Edoch, niet zonder enigszins aan zijn imago te sleutelen. Hij hulde zich voortaan in een supermancape, verplaatste zich van A naar B in een Pietmobiel, en zeulde rond met een aktentas vol met pollepels en schuimspanen. En zie, mister Cook & Go was geboren. Het was een formule die aansloeg. Van Blankenberge tot Oberhausen deden wanhopige huisvrouwen een beroep op Piet om hun soufflé en hun huwelijk van de mislukking te redden. Piets telefoonnummer werd een lifeline. En Piet haastte zich van kitchinette tot gaarkeuken om zich van zijn zware taak te kwijten.

‘Vertel me eens Zulma, wat is je probleem’ introduceert Piet zichzelf als hij het huis van de ‘kluns van de week’ betreedt. Hij doet dat in een soort bargoens dat tegenwoordig enkel nog in Albanese milieus wordt gebezigd. Zulma, in obligate rose peignoir, en met krulspelden in het haar wuift eerst nog eens naar haar kleinkinderen in de camera voor ze zich tot Piet richt. ‘Héwel, Piet, hoezeer ik ook mijn best doe, ik slaag er niet in bechamelsaus te maken die niet kabbelt’, stort ze meteen haar hele hart uit. ‘Héwel, Zulma, ‘t moet zijn da g’iet verkeerd doet, wè. Laat zien, hoe doedde gij dadde,’ kraait Piet nu volkomen in zijn element. En Zulma gaat aan de slag. Piet snuistert ondertussen in de kasten, schenkt zichzelf een glaasje wijn in en steekt de knoflookpers in zijn zak, telkens met één oog op het kookfornuis gericht. Als Zulma de daad stelt die fataal is voor haar saus, barst Piets gezicht open als een rijpe vrucht. ‘Aha, daar knelt het schoentje’, glundert hij. Hij knipoogt eens vettig in de lens van de camera, rukt het schort van Zulma’s schrale lendenen en bindt het onding rond zijn eigen embonpoint.

Meteen geeft hij een staaltje keukenvirtuositeit ten beste om u tegen te zeggen. Hij goochelt wat met poedertjes en kruiden, roert met de garde of zijn leven er van afhangt, en klaar is Kees. Piet toont ons een bechamelsaus die zo glad en romig is als de billetjes van een pasgeboren baby. Naast hem is Zulma inmiddels verschrompeld tot een zielig hoopje mens. Haar lege blik spreekt boekdelen. Haar ego is niet meer. Buiten staat de ziekenwagen al klaar om haar naar Kortenberg af te voeren.

Moeten wij Piet daarom executeren. Neen, want helaas is Piets’ bijdrage aan de sociale cohesie van de maatschappij belangrijker dan wij denken. Piet is zowaar een zieleredder.
Hij geeft zijn gasten die zo begeerde drie minuten op de walk of fame van het Vlaamse Medialandschap. Drie minuten van hun leven, staan deze mensen, die misschien geschoffeerd worden door hun wederhelft, gepest door hun kinderen, genegeerd worden op het werk – in de hotspots van de belangstelling en dat strijkt alle plooien glad