Secretaressendag

Een mens heeft de werkgever die hij verdient. Dat is de vuistregel die de werknemer hanteert die de hond liever niet in de pot vindt op het werk, die gewaardeerd wil worden om wat hij doet en dat ook vertaald wil zien in een personeelsbeleid met een vriendelijke interface en een fluwelen handschoen. De werkgever van vandaag moet worden gekneed. Hij is immers een kind van zijn tijd, een Bill Gates in de dop. Zijn emotionele quotiënt haalt ternauwernood de norm van Maastricht. Want ook hij werd besmet door het Trojaanse paard waarmee de neoliberale tijdgeest het hele maatschappelijke weefsel infecteerde. Hij denkt enkel nog in termen van concurrentiepositie, presteren en productiequota’s. Zijn ogen zijn vibrerende dollartekens, zelfs al zwaait hij de scepter in een non-profitbedrijf.

Want zie, ook in vzw Leed en Lompen heerst heden de ijzeren logica van het rendement. Hoewel baas Karel geen gebrek heeft aan gezag en visie heeft hij totaal geen oog voor ‘the human factor’ van het managen. Hengsten en sloven is alles wat hij van ons verwacht. En verder zeurt hij over nulmetingen, kwaliteitsindicatoren en verbeterprocessen. Want dat is de taal van het beleidsplan en de enige taal die hij begrijpt. Kwantiteit is belangrijker geworden dan kwaliteit. Hoeveel arme dompelaars zijn er vandaag geholpen is een stringentere vraag dan ‘hoe’ werden die underdogs van een gewisse ondergang gered. En of zijn werknemers ongehavend uit deze reddingsoperaties komen is bovendien de minste van zijn zorgen. Een bedankje of aai over de bol kan er nauwelijks af. En zo blijft het voltallige personeel van vzw Leed en Lompen emotioneel op zijn honger zitten.

Maar dat is buiten Stefanie Cuppens gerekend. Stefanie zou Stefanie niet zijn als zij dit beleid van de botte bijl niet in haar voordeel wist om te buigen. Een vrouw van de Mabel-generatie is Stefanie, zoveel is zeker: ambitieus, gehaaid, zelfstandig; kortom, een metroseksuele vrouw, die vrouwelijke fijngevoeligheid met de no-nonsense mentaliteit van mannen combineert. Maar als ze haar slag thuis wil halen is ze strikt vrouwelijk. Dan draagt ze Prada, zoals de duivel, dan introduceert ze desnoods Sex and the City op de werkvloer. Met geraffineerde truken. Met psychologisch vilijn. Zo had ze zich in het hoofd gehaald dat ze bloemen zou krijgen van Karel op secretaressendag. Ja, dat zou ze, en geen zee was haar te hoog. Ze verving het vigerende bureaublad op Karels’ computer door een exemplaar dat met bloemen was bezaaid, ze sprak boodschappen in op zijn voice mail, bestookte hem met e-mails en stelde een alarmklok in. Karel bekeek haar of ze van de ratten was besnuffeld. Maar ik heb helemaal geen secretaresse! ‘Ah, nee’ riep Stefanie in een vlaag van witte woede: ‘Misschien vermeldt mijn contract een andere functieomschrijving, maar wie verzorgt uw correspondentie, wie behandelt de facturen?’ Wie? Wie? ‘Jij’, moest Karel met hangende pootjes toegeven, al vond hij dat nog geen reden om ‘de internationale’ in cis majeur aan te heffen. Toen kwam de Cruella Deville in Stefanie pas goed boven. Ze weigerde nog langer notulen te nemen tijdens vergaderingen, hield de agenda met afspraken niet meer bij, hing rond op het werk als een vrouw van de vlakte, en liet haar doelpubliek verkommeren in de riolen. De gevolgen lieten niet op zich wachten. De criminaliteit in het Antwerpse nam een hoge vlucht. De roep om Filip Dewinter werd alsmaar luider, en Karel werd daarvoor door het verenigde middenveld met de vinger gewezen.

‘Stefanie’, gilde hij smekend. Maar Stefanie gaf geen krimp. En zo kwam het dat Karel op 19 april vermomd als fuchsia in het Antwerpse straatbeeld werd gesignaleerd met een pot sanseveria’s in de handen. ‘Dit doe ik in het kader van het verbeterproces dat het ministerie voorschreef’ vertrouwde hij intimi toe die hem herkenden. Stefanie snoof vol verachting, ‘Pfoeh, ouwe wijventongen, maar volgend jaar krijg ik een diamanten halssnoer, wedden?’