Stefanie denkt na

Het begon allemaal vrij onschuldig. Stefanie begon na te denken op feestjes om schoon schip te maken met allerlei muizenissen in haar hoofd. Maar van het ene kwam onvermijdelijk het andere, en al vrij snel was zij niet langer een ‘sociaal denker’. Zij begon na te denken als ze alleen was, zogezegd om te ontspannen, maar ze wist dat ze zichzelf wat wijsmaakte. Ze wilde gewoonweg niet dat anderen zich vragen gingen stellen over de bokkensprongen van haar geest. Nadenken werd alsmaar belangrijker voor haar en op het einde van de rit deed ze niets anders meer dan haar hersenen pijnigen. Wat de precieze oorzaak was van deze cerebrale escalatie kan niemand precies vertellen. Feit is wel dat denken in onze kennismaatschappij een gedrag is dat sociaal geaccepteerd, ja zelfs bejubeld wordt. Dat heeft ongetwijfeld een triggereffect gehad op Stefanies ontsporen. En wie weet speelde er ook nog een genetische component.

Hersenacrobatiek werd voor haar een ware passie. Ze begon na te denken op haar werk. Ze wist dat denken en werken niet altijd samengaan, maar het was sterker dan haarzelf. Tijdens de lunch ontweek ze haar collega’s om zich te kunnen verdiepen in de geschriften van Plato, Sint Augustinus, Aristoteles en Milton Friedman. Bij terugkeer in haar kantoor was ze totaal verdwaasd en in de war en enkel nog in staat om te prevelen: ‘wat doen we hier in godsnaam?’

Thuis ging het ook helemaal fout. Op een dag schakelde ze de televisie uit en vroeg aan haar partner wat de zin van het leven was. Hij bracht die nacht door bij zijn moeder.

Het gerucht dat ze een onverbeterlijke hersengymnaste was verspreidde zich als een lopend vuurtje. In die mate zelfs dat ze op een dag door haar werkgever op het matje werd geroepen. ‘Stefanie’, zei hij, ‘ik mag je wel, en ik vind het moeilijk om je dit te zeggen, maar je geestelijke capriolen zijn een levensgroot probleem geworden. Als je niet ophoudt met denken op het werk, zal je binnenkort een andere betrekking moeten zoeken’. Dit gaf Stefanie weer stof tot nadenken.

Een tweetal uurtjes na dit gesprek kwam ze thuis. ‘Snoopy’, zei ze tegen haar lief, ‘ik heb eens nagedacht’. ‘Dat weet ik maar al te goed’, antwoordde hij, ‘en ik wil de scheiding aanvragen’. ‘Maar Snoopy toch, zo erg is het nu toch ook weer niet!’ ‘Jawel, het is ernstig’, antwoordde hij met trillende onderlip. ‘Jij kan alleen boompjes opzetten over kwantumfysica en het stafrijm in het deuteronomium, maar het vlees wil ook wel wat! Ik heb af en toe wat lichamelijk vertier nodig om mijn werk naar behoren te kunnen doen. Dus als jij blijft denken zijn we binnen de kortste keren straatarm.’ ‘Verkeerd syllogisme’, zei ze met gefronste wenkbrauwen, ‘nu goed, ik ga naar de bibliotheek.’ En diep in haar kruis getast (voor zovelen de sedes sapientiae) voegde ze de daad bij het woord.

Op weg naar de bibliotheek verheugde ze zich al op het feit dat ze weldra de tanden zou kunnen zetten in het boek van Borgerhoff en Lamberigts over terroristen. Maar in de buurt van het plaatselijke walhallah van de literatuur werd ze plotseling overspoeld door endorfines die haar als een konijn op speed naar de glazen voordeur deden rennen. De bibliotheek was helaas gesloten. Achteraf bekeken was er waarschijnlijk een hogere macht in het spel. Toen ze smachtend naar geestelijk soelaas op haar knieën viel en het koude glas van de deur betastte,  viel haar oog op een poster. ‘Beste, ben je verslaafd aan het zwaardere denkwerk, ruïneert je hyperkinetische geest je leven?’ stond er in koeien van letters op gedrukt. U kent die slogan wel. Hij is het keurmerk van de Anonieme Denkers.

En vandaag mag Stefanie zich een gewezen denker noemen. Geen enkele bijeenkomst van de Anonieme Denkers slaat ze over. Iedere keer bekijkt ze samen met haar lotgenoten een non-educatieve video. Vorige keer ging hij over Jerry Springer die met toeters en bellen de ontwenningskuur van Britney Spears te grabbel gooide voor het plebs. Na dit soort lichtvoetige intermezzo ’s bespreken de deelnemers in gesloten kring hoe het hen de laatste tijd verging met het vermijden van zwaar cerebraal keurturnen. Dat valt meestal nogal mee, want zij hebben een onderlinge telefonische hulplijn zodat denkers in nood altijd een luisterbereide lotgenoot kunnen contacteren. Hoeft het nog gezegd dat Stefanies leven zo veel eenvoudiger is sinds ze de betekenis ervan niet langer achternaholt. Ze kreeg haar job terug, en ook thuis is alles weer peis en vree. Nu staart ze urenlang naar de televisie, en incasseert ze zonder morren haar dagelijkse dosis brainkillers, zonder zich te verliezen in beschouwingen over de mysteries van het leven.

Uiteraard moet ze zichzelf blijvend in acht nemen, want ook voor de brainjunk luidt het adagium: ‘eens verslaafd, altijd verslaafd’. U vindt haar dus bij voorkeur op zonovergoten stranden, in lunaparken en in opiumketen. Plaatsen waar het verstand zonder enige moeite op nul kan worden gezet. Hervallen? Stefanie moet er niet aan denken.

En U? Bent u al lid van de Anonieme Denkers?