Stefanie doet het weer

Eergisteren stond vzw Leed & Lompen in rep en roer. Er werd gegniffeld en gefluisterd, geknipoogd en gekonkelfoesd. Want wat was er aan de hand? Stefanie Cuppens was als een verfomfaaide lapjeskat op het werk verschenen. In verregaande staat van verwaarlozing, zo u wilt. In de punt van haar schoen stond de afdruk van een gebit, en ook haar handtas mankeerde her en der een hoekje of een gespje. Dit was duidelijk een Stefaniaanse stijlbreuk, en een overleg op het hoogste niveau drong zich op. Op de inderhaast samengeroepen Algemene Vergadering werd er druk gespeculeerd: had Stefanie een vurige minnaar die zijn tanden niet kon thuishouden? Was zij zo onwillig en onderkoeld dat hij zijn kiezen op haar accessoires stukbeet?

Welnee, beste lezer, ook dir keer weer  zijn uw decadente wensen de vroede vaderen der gedachten. De waarheid is heel wat minder sexy. Stefanie heeft sinds kort namelijk een dwergkonijn. Zo’n schattig, lief, pluizig troetelnijntje dat ze van haar zuster kreeg. Aanvankelijk was het beest een beetje kopschuw en hield het zich op in een hoek van de kooi die Stefanie als ‘my home is my castle’ voor het diertje inrichtte. Maar bij het aanbreken van de lente, kreeg Oezie – want zo heet het beestje – de kolder in de kop. Het gooide zich met zo’n kracht tegen de tralies van de kooi, dat er niets ander opzat dan het vrij in de huiskamer te laten rondlopen. Aldus geschiedde. Want psychotische konijnen horen alleen thuis in films zoals ‘The Holy Grale’ van Monthy Python, zegt het gezond verstand.

Oezie was de koning te rijk. Meteen begon hij met gretige tanden zijn terrein af te bakenen. Nog geen uur later was elk voorwerp in de woonkamer met Oezies orthodontologische naamkaartje gemarkeerd. Kabels knaagde hij meteen door, kleine ornamenten vrat hij op alsof het winterpenen waren en het beddegoed scheurde hij zonder meer aan flarden. En het zag er naar uit dat dit nog maar een kleine vingeroefening was voor een allesomvattende dentale kruistocht. Stefanie had de smoor in. Maar na raadpleging van haar lijfboek: ‘de kracht van het positief denken’, wist ze dat ze de pluspunten van dit storende gedrag moest leren zien. Want wat voor een fantastische perspectieven dienden zich hier aan! Bloederige oorlogen en terroristische aanslagen behoorden zo goed als zeker voorgoed tot het verleden. Revoluties en samenzweringen zouden verdwijnen in de stofwolk van de geschiedenis. Immers: zet vijf Oezies in het gebergte van Afghanistan en El Qaida kan zijn boeken sluiten. Laat tien Oezies hun gang gaan temidden van een conflicthaard en de strijd is gestreden. Oezies verlammen in no time met hun tanden alle communicatiekanalen, bijten electriciteits- en computerkabels stuk. Zetten de vijand letterlijk voor schut. Tenminste, als je op de wetten van Mendel en de voortplantingscapaciteit van konijnen kan rekenen.

Sofie trok met haar inzichten naar het hoofdkwartier van de NAVO. In de wolken waren ze daar met haar strategische vernuft. Meteen werd in de Kleine Brogel een aanvang gemaakt met de kweek van dwergkonijnen. ‘Die kunnen tenminste niet neerstorten zoals F16 vliegtuigen’, glunderde de generaal die het project superviseerde. En kijk, zelfs president Bush toonde belangstelling voor dit baanbrekende experiment. Hij stelde voor om de konijnen op te leiden om massa vernietigingswapens op te sporen. Dat scheelt een flinke slok op de borrel bij de begroting van militaire budgetten. U ziet het, beste lezer, je hoeft niet groot en imponerend te zijn om politieke reuzen op hun kieën te dwingen. Bush rules the world. Bush is a slave to Oezie, ergo Oezie rules the world.