Stefanie is kippig

Er zijn zo van die dagen die bij de beesten af zijn en onmiskenbaar met een dierlijk karma zijn doordrenkt. Zo’n dag nu, zo’n te gekke dag van allemaal beestjes – en wel voornamelijk pluimvee – beleefde Stefanie Cuppens onlangs zomaar in het midden van de week. Net toen ze dacht dat alles goed ging en ze een gezond evenwicht tussen geest en lichaam had bereikt.

Die ochtend in de krantenwinkel voelde Stefanie Cuppens zich zo fris als een hoentje. Al is dat een contradictio in terminis, want de hoenders die de jongste tijd in het nieuws kwamen oogden allesbehalve kakelvers. Sterker nog, het pluimvee dat in prime time op onze beeldbuis verscheen zat slecht in de veren en had geen poot om op te staan. De dioxinecrisis en de vogelgriep had hen flink wat pluimen gekost. En dit keer waren het de Chinezen die de kip de bel aanbonden en van de weeromstuit een kippenkaalslag aanrichtten. Maar dit geheel terzijde.

Toen Stefanie bij vzw Leed & Lompen toekwam en aan haar dagtaak wou beginnen gooide Karel de knuppel in het hoenderhok. ‘Jij moet vandaag de boer op om een dieptepsychologisch onderzoek te doen naar het stemgedrag van de plattelandsbewoner’, zei hij niet zonder enig haantjesgedrag. ‘Wij moeten er als de kippen bij zijn om een nieuw fenomeen te duiden. Waarom stemt boer Sjarel op een plofkip zoals Filip Dewinter? Zijn al die buitenmensen dan kippen zonder kop die hun eieren onder één kip leggen. Dat is wat jij moet zien uit te vogelen.’ Alsof hij niet wist dat de haan van Filip Dewinter altijd koning moet kraaien.

‘Geen sprake van, zei Stefanie, ik kies liever eieren voor mijn geld. U weet toch dat op de buiten mens en dier samenleven onder één dak. En dat dat allerlei besmettelijke ziektes veroorzaakt. Zoals de vogelgriep bijvoorbeeld. En ik ben bang voor mijn eierkorf. Stel nu maar dat het boerengild van Guandong, viraal geïnfecteerd en wel op studiebezoek is bij hun Vlaamse collega’s. Dan heb ik brute pech gehad. Nee hoor, ik voel me graag kiplekker.’ ‘Maar Stefanie,’ protesteerde Karel, ‘deze taak hoort bij je job als een kip bij een ei!.

‘Geen denken aan’, zei Stefanie, ‘trouwens, je kent die boerenkinkels toch: voor de haan kraait heeft hij al drie keer geloochend. Bovendien moeten we niet onder andermans duiven schieten en de kip met gouden eieren slachten van al die sociologen die met het uitvoeren van dergelijke studies een flinke duit verdienen.’

‘Ach, wij mogen toch ook een graantje meepikken,’ antwoordde Karel ‘en dat extreem-rechtse gebroed achter de veren zitten. Om te koken moet je eieren breken. Je moet een kip toch ook niet voor een mus aanzien.’

‘Niks van, zei Stefanie fel, ‘dit keer haal je je slag niet thuis. Een haan is de baas als de hen niet thuis is. En bovendien het fenomeen Dewinter is zo simpel als wat: hennen die het meest kakelen leggen de meeste eieren’

Karel werd zo rood als een kalkoen. ‘Wel, wel het kuiken wil weer wijzer zijn dan de kip’, zei hij koppig. ‘Je weet toch dat de vogelgriep vrijwel overal onderdrukt is tegenwoordig. Die angst van jou is totaal ongegrond.’

‘Als de vos de passie preekt, boer pas op je kippen’, antwoordde Stefanie gevat.

‘Maar Stefanie, geloof mij toch, vogelgriep, daar kraait geen haan meer naar.’

‘Misschien niet Karel, maar toch zit ik met een ei, en dat ben ik liever kwijt dan rijk! Die hele Filip Dewinter kan me gestolen worden. Je kan een ei in zijn gat gaarbranden. Ik heb heus geen zin om voor de ganzen te preken’

Karel wilde haar een pluim op de hoed steken voor die schrandere opmerking over dat ei in dat gat. Blijf van mijn lijf, zei Stefanie, ik weet maar al te goed dat jij af en toe wel eens een lekker kippetje lust. ‘Ach jij met je kippenverstand’, antwoordde Karel, ‘ik ga maar eens naar huis want een haan kraait nog altijd het hardst op zijn eigen mesthoop en ik wil vandaag met de kippen op stok. ‘En gelijk heeft ie’, dacht Stefanie, ‘want’ een goede haan die is niet vet en moet wat aan zijn conditie doen. ‘Hang onderweg niet de gebraden haan uit!’ riep ze hem nog na. Toen zat Karel om een gevleugelde uitspraak verlegen.