Verwenweekend

Wat doen zes carrièrevrouwen in de menopauze – ook wel ‘het verdriet van België’ genoemd – als de zwaartekracht het wint van de spiertonus en de zo geroemde vrouwelijke rondingen aan de afdaling van de Mont Ventoux zijn begonnen? Hullen zij zich in zak en as om gezamenlijk hun lot te bewenen? Storten zij zich als overtollige lemmingen in zee? Bezondigen zij zich aan binge-eating of bulk-shopping zoals het een wanhopige vrouw betaamt?

Welnee, beste lezer, onderschat u vrouwen in de menopauze vooral niet! Zij zitten misschien wat minder strak in het vel dan hun zoveel jongere zusters. Zij zijn wat hariger. Wat minder vurig ook. Maar de truken van de foor om dit allemaal te verhullen beheersen zij als geen ander. Alleen duurt het wat langer om die kunstgrepen de nodige slagkracht te geven. De vereiste finesses. Voldoende punch en ballen. Niet dat het baltsen naar alles wat naar feromoon ruikt nog zo nodig moet. O nee, geen sprake van. Wat dat betreft zijn zij inmiddels cum laude afgestudeerd aan de universiteit van het leven. En met de jachttrofeeën die zij buit maakten tijdens hun seksuele exploten kunnen zij inmiddels het New Yorkse Guggenheim museum vullen.

Alleen, een vrouw is nu eenmaal bij leven en welzijn gedoemd om haar feminiene trekjes uit te spelen. Altijd en overal. Op het werk, in het casino, bij de autocontrole. De wereld is getoonzet op de sirenenzang van vrouwelijk schoon. En wie daar beroep tegen aantekent belandt in de schemerzone van het maatschappelijke pretpark. Ook vrouwen van middelbare leeftijd zijn aan die oerwet onderhevig. Als zij hun ‘looks’ verwaarlozen worden ze geheid het slachtoffer van grannydropping in de Nevada-woestijn, of op het strand van Oostende, getuige de foto van zapmoose bij hun relaas van Hills’ verjaardagsfeestje.

Daarom, en alleen daarom, vertrokken de zes dames in kwestie vorig weekend voor een dagje naar de Ardennen. Om te recyclen wat er nog te redden viel. Om de batterijen op te laden. Om lief te zijn voor zichzelf. Zomaar. Voor de fun. For old time’s sake. Het hele feestje schoot op zaterdagochtend uit de startblokken. Echtgenoten werden in stand by gezet, keukenrobots op een seksueel rantsoen. Gesofisticeerde martelwerktuigen werden in de bagageruimte van drie auto’s geladen. En de caravaan vertrok. Met toeters en bellen. Het hele Vlaamse smartlappenrepertoire kreeg onderweg luidkeels een nieuw jasje aangemeten. ‘Een beetje verliefd’ van André Hazes werd zelfs op een zevenstemmig arrangement gezet. Tegenliggers waanden zich in Aquatopia bij het aanschouwen van die beurtelings open- en dichtgaande monden. En ei zo na werd een botsing met een verbijsterde autobestuurder vermeden. ‘Denk niet te gauw, ‘t is weer een vrouw’, riepen ze hem nog vrolijk na. Natuurlijk werd er onderweg ook gestopt om voldoende rantsoen in te slagen. Een verwendagje zou immers die naam niet waardig zijn indien niet de nodige koolhydraten werden aangesleept. Dames in de menopauze zijn – wat dacht u – verwoede Montignac-adepten, al was het maar omdat die dieet-goeroe niet op een koolhydraatje meer of minder kijkt.

Bij het gereserveerde chaletje toegekomen werd alles uitgeladen en binnengebracht. De kamers met zicht op bucolische verten werden over de aanwezigen verdeeld. Toen was het tijd voor het betere lijfwerk. Het bad werd gevuld met heet water en etherische oliën. Nagelvijltjes en massagetoestellen werden bovengehaald en de lichamelijke healing kon een aanvang nemen. Vriendinnen masseerden en epileerden elkaar, knipten her en der wat nagels bij, plukten luizen uit de pels en veranderden gaandeweg in hun zoveel fraaiere alter ego. Totdat ze in de gaten kregen dat zich aan het raam een hele horde ramptoeristen had verzameld die met open mond hun ogen de kost gaven. En hun geest al evenzeer, afgaande op de verlekkerde blikken. Vlug, vlug de gordijnen dicht, de kleren terug aan en allen in het gelid voor een sessie ‘de taal van het lichaam’. ‘Honger, honger!’ gilde die in alle toonaarden. Die dwingende eis inwilligen was een koud kunstje. In geen tijd werd een copieuze maaltijd toebereid. Met tagliatelli en zalm. Met lookbroodjes, gestoomde worteltjes en courgetten. En uiteraard ook met brio en raffinement. Aan tafel lieten de dames het less is more principe zonder scrupules varen. Een verwendagje mag immers niet licht worden opgenomen. Een ‘light-versie is geen optie, een calorievrije variant al evenmin. Alle aspecten van de hedonistische cultuur verdienen de nodige aandacht en zorg. En eten is nu eenmaal het nec plus ultra van het genieten.

Omdat de dames in kwestie de term ‘holistisch’ hoog in het vaandel droegen werd in de namiddag ook de geest onderhanden genomen. Ook die was namelijk dringend aan een zuiveringsactie toe. Onheilstijdingen, waanideeën, politieke propaganda bevolkten zowat alle hectaren van het geheugen. Met gevaar voor het psychische evenwicht. En zo. Daarom zoemden ze in een kring gezeten al hun mantra’s de ruimte in. Om de geest van alle overtollige ballast te bevrijden. Om de psyche over het lichaam te laten heersen. Helaas! Boeddha had beslist een dagje vrijaf, want hun meest intieme wensen werden niet verhoord. Geen sla-me-dood figuur, geen aandelen op de beurs, geen Bruce Willis waren de kroon op het werk van al hun zuchten en hun steunen. In arren moede voorspelden ze zichzelf dan maar een zonnige toekomst aan de hand van tarotkaarten en het ‘boek met alle antwoorden’. In de namiddag maakten ze nog een lange wandeling langs de Semois. Daarbij werden ze op de hielen gezeten door een roedel jachthonden die vrolijk ‘groot wild! groot wild! naar elkaar blaften. Nooit eerder waren de dames zich zo bewust geweest van hun uitmuntende fysieke conditie. Ze liepen met een flair die menig olympisch kampioen zou doen watertanden. Records werden moeiteloos verbroken. Verpulverd. Aan diggelen geslaan…

Toen was de adem op en de pret uit. Alle alaam werd terug in de auto geladen en huiswaarts ging het met de geit. Onderweg stonden de GSM’s roodgloeiend. Het mandom eiste plotseling alle aandacht op. Schat, kom je nog niet naar huis? De wasmachine is leeggelopen, en de jongste heeft een vuistdikke buil op haar kop, en… Die mannen toch… altijd maar weer snoeven dat ze best zonder vrouwen kunnen!